Op unkamp met de brugklas

Een unconference is een conferentie die door de deelnemers zelf wordt vormgegeven. Unconference is een beetje een geuzennaam. Een unconference is geen saaie conferentie met een dichtgetimmerd programma, maar een bijeenkomst waar de deelnemers zelf de dienst uitmaken. De afgelopen dagen ben ik meegeweest op een brugklasintroductiekamp van Stad en Esch, dat de naam unkamp verdient.

Het betrof de mentorklas van collega Leo Karper (@Bioleraar op Twitter). Leo heeft de klas het kamp zelf laten organiseren en plannen. Tijdens de mentoruren en de keuzewerktijduren hebben de leerlingen zelf in commissies aan onder meer de fietsroute, het menu en de planning van de activiteiten gewerkt. Het gevolg: een kamp dat eigendom van de leerlingen was. Het gevolg daarvan: een leuk en gezellig kamp dat prima verlopen is dankzij de leerlingen die zich zeer verantwoordelijk gedroegen.

Een neveneffect van het zelf laten organiseren door leerlingen is dat we geen dichtgetimmerd en volgepland programma hadden (zoveel overzicht hebben jongeren die net een paar weken in de brugklas zitten gelukkig nog niet 🙂 ) zodat de leerlingen heel veel momenten hadden waar ze zichzelf moesten bezighouden. Dat hebben ze al pratend en spelend gedaan. En al dat praten en spelen leverde een echte kennismaking op. Je zag voortdurend leerlingen met elkaar praten, lachen en spelen in wisselende formaties.

Het aardige van zelf-laten-doen is ook dat wat misgaat voor rekening van de leerlingen komt 🙂 Een route niet goed plannen met als gevolg 15 kilometer tegen de wind omfietsen, is een goed leermoment. (Ook voor de docenten trouwens: volgende keer toch maar wat meer klassikale directe instructie geven over routeplanners 🙂 )

Wat leerlingen van dat omfietsen leren, is onder meer dat er een groot verschil is tussen de realiteit op je laptopscherm en de echte wereld. In de virtuele wereld kun je moeiteloos navigeren met de muis. In de echte wereld betekent navigeren hard trappen, goed opletten, een lullig reflecterend hesje aan en zelf weten waar het noorden ligt voor je je plaats van bestemming bereikt.


Links: @Bioleraar en 2 bovenbouwleerlingen die ook mee waren als begeleider.

Van een routeplanningsfout leer je ook dat een fout vn twee mensen gevolgen heeft voor de hele groep. En dat er leerlingen zijn die zo sociaal zijn dat ze zich vrijwillig om de langzame fietsers bekommeren (waartoe ik ook behoorde) en nog langzamer gaan fietsen om een achterhoede te vormen.

Voor mij was het kamp een soort test om te kijken of ik ook dit aspect van het middelbaar onderwijs echt leuk vind. En ja, ik vond het leuk. Ik heb genoten van de interactie tussen de leerlingen en was positief verrast over hun gezeglijkheid en behulpzaamheid. Als ik ooit zelf als mentor een kamp moet organiseren maak ik er ook een unkamp van.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leren en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s